Absurd grafiki „Marsz postępu”

PrzezStan
„…grafika przytłoczyła tekst”. Ilustracja znana jako „Marsz Postępu” została pierwotnie zamówiona przez wydawnictwo Time-Life Books do tomu Early Man (1965) popularnej biblioteki Life Nature Library . Książka ta, której autorami są antropolog F. Clark Howell (1925–2007) i redaktorzy Time-Life, zawiera rozkładaną część z tekstem i ilustracjami (strony 41–45) zatytułowaną „Droga do Homo Sapiens”, na której wyraźnie widać sekwencję postaci narysowanych przez znanego malarza i freskarza Rudolpha Zallingera (1919–1995). Fragmenty Marszu Postępu z Wikipedii, wolnej encyklopedii Oryginalna ilustracja Marszu Postępu z książki „Wczesny człowiek” (1965) z rozłożoną (góra) i złożoną (dół) rozkładówką. Uproszczona, sylwetkowa wersja Marszu Postępu Zallingera. Marsz Postępu, lub po prostu Marsz Postępu, to jedna z najsłynniejszych i najbardziej rozpoznawalnych ilustracji naukowych, jakie kiedykolwiek powstały . Skompresowana prezentacja 25 milionów lat ewolucji człowieka przedstawia 15 przodków ludzkości ustawionych w szeregu, jakby maszerowali w paradzie od lewej do prawej. Obraz był kopiowany, modyfikowany i parodiowany niezliczoną ilość razy i okazał się kontrowersyjny pod wieloma względami… …Naukowcy zauważyli, że wczesna ewolucja człowieka nie przebiegała liniowo, sekwencyjnie ani nie podążała „drogą” w kierunku z góry określonej „formy idealnej”; zarzucili obrazowi, że jest mylący, sugerując takie rzeczy. Odnosząc się do rozgłosu obrazu, Howell zauważył: „Artysta nie zamierzał sprowadzić ewolucji człowieka do liniowej sekwencji, ale tak właśnie zostało to odczytane przez widzów… Grafika przyćmiła tekst. Była tak potężna i emocjonalna” . Pierwotny zamysł Wbrew pozorom i pewnym skargom, oryginalny tekst „Drogi do Homo Sapiens” z 1965 r. ujawnia zrozumienie faktu, że liniowa prezentacja sekwencji gatunków naczelnych, z których wszystkie wywodzą się w bezpośredniej linii od przodków człowieka, nie byłaby poprawną interpretacją. Na przykład, czwarta z figur Zallingera (Oreopithecus) jest określana jako „prawdopodobna gałąź boczna na drzewie genealogicznym człowieka”. Tylko kolejna figura (Ramapithecus) jest opisywana jako „obecnie uważana przez niektórych ekspertów za najstarszego przodka człowieka w linii prostej” (co nie jest już uważane za prawdopodobne). Oznacza to, że żadnego z pierwszych czterech naczelnych nie należy uważać za rzeczywistego przodka człowieka. Podobnie, siódma figura (Paranthropus) jest określana jako „ewolucyjny ślepy zaułek”. Ponadto kolorowe paski na górze figury, wskazujące wiek i czas trwania poszczególnych linii rozwojowych, wyraźnie sugerują brak dowodów na bezpośrednią ciągłość między liniami wymarłymi a istniejącymi, a także, że wiele linii rozwojowych przedstawionych na figurze hominidów występowało jednocześnie w różnych okresach historii tej grupy.

Podobne wpisy